Deze oud-Hollandse gezegde ging bij mij niet op. Tenminste niet wat fotografie betreft. In mijn jeugd hield mijn vader zich bezig met fotografie. Niet voor de centen maar als hobby om met een body en lens rolletjes vol te schieten en deze te ontwikkelen in zijn donkere kamer. En wat deed ik rond die tijd? Mijn hobby vissen en bezig houden met computers. De Commodore VIC-20, Commodore 64 en later de Commodore Amiga. Lekker creatief bezig zijn, listings overtypen en zelf programma’s, games en demo’s maken. Niets echt iets met fotografie maar wel heel creatief.
Zoals bijna elk kind had ik wel een fotocamera. Hoewel het woord ‘camera’ eigenlijk te groot is. Een fototoestelletje, wat ik simpeler en kleiner vind klinken, is meer op zijn plaats hier. Ik maakte kiekjes van vakanties, dagjes uit en andere dingen zoals mijn huisdier Tweetie, een blauw/witte kanarie.
Pas veel later wilde ik “echte” foto’s gaan maken en wilde ik zelf ook een goede camera. Een camera waar je zelf foto’s mee kon ‘maken’. Dat moest dus een SLR (spiegelreflex) worden. Samen met mijn vader naar Foto Patent op de Lijnmarkt in Utrecht. Een kleine fotowinkel opgericht op 1 april 1929. Hier slaagde ik direct met een echte Canon spiegelreflexcamera inclusief zoomlens. Analoog natuurlijk, want digitaal was toen nog niet echt op de markt. De body heb ik nog steeds maar de lens heb niet meer omdat deze, pas heel veel later, na aanschaf van een digitale spiegelreflexcamera toch best wel slecht bleek te zijn in vergelijking met de huidige technologie.
