Het is altijd weer op het laatste moment bedenken wat te doen met de jaarlijkse kerstkaart. In de afgelopen jaren was 2010 het eerste jaar dat we geen kerstkaart hebben verstuurd vanwege tijdgebrek.

In 2011 waren we wel op tijd. Vooraf goed bedacht wat we wilde maken en spullen uitgezocht die we nodig hadden voor het opbouwen van de set. We wilde een sneeuwfoto, met Sydney op een heuveltje, wat sneeuwsterren en sneeuwballen. Lois zit in de sneeuw lief te kijken. Een witte foto dus en de kids als enige aanwezig kleur. De avond voor de geplande fotoshoot werd onze dochter Lois ziek. Zij, samen met onze kleine Sydney waren de hoofdrolspelers in de kerstkaart. Dat was dus balen en er zat niets anders op dan alles uit te stellen.

Een week later was Lois weer helemaal beter en gingen we opnieuw proberen de fotoshoot te doen voor de kerstkaart. Dit keer lukte het! Lois had er zelf ook zin in en heeft haar rokje, die speciaal voor de kerstkaart gemaakt was, aangetrokken. Sydney had hetzelfde aan maar een paar maatjes kleiner.

Voor mijn verjaardag had ik een Lastolite HiLite Illuminated Background gekregen. Uitermate geschikt voor een studio sneeuwfoto leek mij. De HiLite is altijd makkelijk op te zetten. Uitvouwen, stutten en flitser erin. Het opbergen is een heel ander verhaal en blijft lastig. Het voordeel van een HiLite is dat je geen last heb van ongewenste schaduw. Onze kerstkaart zou een ruimtelijk beeld moeten geven en dus geen schaduw achter de kids.

Ik heb geen studio dus maak ik gebruik van mijn woonkamer. Sinds eind 2010 wonen we in een ruimer huis met een grotere woonkamer. Het zitgedeelde van de woonkamer heb ik leeggehaald op de zitbank (en tv-meubel) na. De HiLite voor de tv gezet (eerst even kerstmuziek aangezet voor de juiste stemming).

De vloer had ik afgeplakt met wit papier en voor het sneeuw effect een deel van de set bedekt met een sneeuwdoek, een soort vilt. Het wippertje waar Sydney in ging liggen is met witte doeken bedekt. De voorkant van de set bedekt met een witte boa. Door de veren lijkt het net dat er opgehoopte losse sneeuw ligt.

Sydney lag nog op bed dus ging even inschieten met Lois. Zeker met wat muziek aan gaat ze helemaal los. Als ze er echt zin in heeft zie je dat ook terug op de foto. Ze lacht, heeft de juiste houding en straalt plezier uit. Als je model plezier heett zie je dat ook weer terug in de foto’s. Doen alsof werkt niet. Of je moet wel een heel goed model zijn maar Lois is pas 5 (bijna 6).

Sydney was uit bed en had een flesje gehad dus we waren er helemaal klaar voor. De belichting was reeds ingesteld en mijn assistente (mijn vrouw) ging de kids in positie brengen. Sydney lekker ontspannen liggend in het wippertje en Lois ernaast in verschillende houdingen. De set was niet al te groot dus ik wist dat ik met Photoshop wat aanpassingen moest doen om de gehele achtergrond wit te krijgen. Daar heb ik nooit moeite mee dus stoorde me dat niet. Met mijn iPhone 4S eerst wat proeffoto’s gemaakt om te juiste hoek te bepalen en nog wat laatste aanpassingen te doen aan het licht.

Bij een fotoshoot zoals deze ben ik meestal een uur bezig en maak veel foto’s. Uiteindelijk was 1 van de laatst genomen foto’s de perfecte foto voor de kerstkaart. Meer heb je tenslotte ook niet nodig.

De set kon weer opgeruimd worden (altijd het minder leuke werk) en de foto’s overgezet worden naar mijn MacBook Pro. Ik heb nooit zin om te wachten op het binnenhalen van de foto’s dus heb ik een SanDisk Firewire reader. Deze haalt mijn foto’s met 30MB/sec binnen dus na ongeveer een minuut kon ik ze allemaal al doorkijken. Voor zoiets is het handiger om mijn usb kabel aan de camera aan te sluiten tijdens de shoot. Dan komen de foto’s direct op mijn laptop te staan. Een wireless transmitter zou mooier zijn maar deze zijn en blijven onbegrijpelijk duur. Bij elke nieuwe Canon DSLR hoop ik op een geintegreerde wifi/gps verbinding.

Nadat de foto’s uitgezocht waren was het Photoshoppen geblazen. Alles moet in verhouding zijn. Het idee, de kijkhoek, de kleur, de tekst. Mijn idee is altijd om de kaart zo rustig moeilijk te houden maar wel veel details te hebben om naar te kijken zodat je na 3 of 4 keer kijken toch weer iets nieuws kan zien. Het moet niet zo’n saaie standaard kaart worden. Al is de foto nog zo mooi, met een verkeerde tekst of zelfs de kleur van de tekst kan je veel stuk maken.

Dit jaar was de kaart eigenlijk snel klaar. Met photoshop wat dingen wit(ter) maken, achtergrond wat uitbreiden, de sneeuw iets lichter en klaar. zie hier het resultaat:

Rest mijn alleen nog maar te zeggen: “Merry Christmas and a happy 2012”

Wat is een amateur nou echt. Volgende wikipedia is het een liefhebber, iemand die een hobby beoefent en zo zou je het ook moeten zien.

“Een amateur (uit het Frans liefhebber) is iemand die een bepaalde vaardigheid op niet-professionele basis uitoefent. Hij/zij beoefent bijvoorbeeld de sport, muziek of wetenschap als hobby. Amateurs vindt men onder andere in de kunst, sport en wetenschap. De term amateur heeft soms ook een negatieve connotatie, waarbij wordt gedoeld op de mindere kwaliteit van de uitvoering.”

http://nl.wikipedia.org/wiki/Amateur

Zoals de tekst op Wikipedia vermeld kan de term amateur een negatief beeld geven. Bijvoorbeeld dat de fotografie minder dan professionele kwaliteit is terwijl dat in de werkelijkheid niet hoeft te zijn. Hoe vaak hoor je opmerkingen over je foto’s dat het tegenovergestelde zegt?  ‘Wow, die is mooi. Lijkt wel door een echte fotograaf genomen’. Hoewel het een compliment is kan je het ook een ondertoon in horen…. ‘alsof ik geen echte fotograaf ben’ denk je dan en zegt dank je wel. Ondertussen zit je wel te denken over die foto. Hij is eigenlijk helemaal niet zo goed want er zitten een paar puntjes in die niet mooi zijn en beter kunnen. De kleur is niet helemaal zoals het in het echt was of zie die paal achter de persoon, dat had ik over het hoofd gezien en stoort me. Dit zijn opmerkingen van een amateur die verder wil, een amateur die meer wil en van een amateur die eigenlijk weet dat hij of zij ook daadwerkelijk meer kan. Je omgeving vinden de foto’s nu al mooi terwijl er nog zo veel te verbeteren is.

Vroeger toen ik nog met rolletjes op pad ging had ik een soort van ‘mooie foto per rol ratio’. Helemaal in het begin had ik één foto per rol waarvan ik vond dat die echt goed was, later ging de ratio omhoog naar twee, drie en later nog meer. Ik zag dat ik beter werd door veel te oefenen en te kijken naar foto’s van mijzelf en van andere.

Bekijk je eigen foto’s eens goed en maak een lijst van alles wat je tegenkomt waarvan je denkt dat het beter kan. Een probleem wat je vaak tegenkomt is dat je wel weet wat een mooie foto is als je hem ziet maar tijdens het maken zie je veel over het hoofd. Meestal uit zich dat in het over het hoofd zien van een paal, storende objecten in de achtergrond of net niet het juiste standpunt gebruikt voor de foto. Achteraf zie je dat maar je zou dit graag vooraf willen zien. Dit is een mooie start om van je amateur kenmerk af te komen. Je wilt het wel maar je moet het alleen nog even doen.

Hier een kleine checklist van punten waar je op kan letten.

• Scherpte punt op de juiste plek
• Geen afgekapte handen en benen bij een persoon
• Geen uitstekende voorwerpen bij het hoofd of lichaam van een persoon
• Geen drukke of storende onderwerpen in de achtergrond
• Foto gemaakt op het juiste moment
• De juiste sluitertijd of diafragma gebruikt
• Compositie van de foto

Deze lijst kan je voor jezelf nog wel uitbreiden door alles op te schrijven wat je van je foto (of van andere) ziet. Probeer dit eigen te maken door zo vaak mogelijk vooraf, tijdens en na het maken van een foto deze punten te doorlopen.

Deze oud-Hollandse gezegde ging bij mij niet op. Tenminste niet wat fotografie betreft. In mijn jeugd hield mijn vader zich bezig met fotografie. Niet voor de centen maar als hobby om met een body en lens rolletjes vol te schieten en deze te ontwikkelen in zijn donkere kamer. En wat deed ik rond die tijd? Mijn hobby vissen en bezig houden met computers. De Commodore VIC-20, Commodore 64 en later de Commodore Amiga. Lekker creatief bezig zijn, listings overtypen en zelf programma’s, games en demo’s maken. Niets echt iets met fotografie maar wel heel creatief.

Zoals bijna elk kind had ik wel een fotocamera. Hoewel het woord ‘camera’ eigenlijk te groot is. Een fototoestelletje, wat ik simpeler en kleiner vind klinken, is meer op zijn plaats hier. Ik maakte kiekjes van vakanties, dagjes uit en andere dingen zoals mijn huisdier Tweetie, een blauw/witte kanarie.

Pas veel later wilde ik “echte” foto’s gaan maken en wilde ik zelf ook een goede camera. Een camera waar je zelf foto’s mee kon ‘maken’. Dat moest dus een SLR (spiegelreflex) worden. Samen met mijn vader naar Foto Patent op de Lijnmarkt in Utrecht. Een kleine fotowinkel opgericht op 1 april 1929. Hier slaagde ik direct met een echte Canon spiegelreflexcamera inclusief zoomlens. Analoog natuurlijk, want digitaal was toen nog niet echt op de markt. De body heb ik nog steeds maar de lens heb niet meer omdat deze, pas heel veel later, na aanschaf van een digitale spiegelreflexcamera toch best wel slecht bleek te zijn in vergelijking met de huidige technologie.

Eindelijk, het is zo ver. Een nieuwe website en een nieuwe look maar dat is niet het enige. Ook een nieuwe naam. DML Photovision & Design heet nu DML Fotografie. Wat was er mis met de oude site? Nou, erg veel dus. Slecht onderhoudbaar, niet zo mooi genoeg en een beetje te druk maar vooral, geen CMS wat tegenwoordig toch wel belangrijk is voor een goede dynamische website. En wat was er mis met de oude naam? Ook erg veel. Vooral dat niet iedereen begreep wat DML Photovision & Design allemaal deed. En dan nog, een Engelse naam werkte blijkbaar ook minder goed. Dus over naar ons eigen Nederlands.

En daarom.. geeft DML Fotografie de rest van 2011 bij facturen boven de 150 euro ex btw maar liefst 15% korting (over alles boven de 150 euro).

Het klinkt onwaarschijnlijk maar DML Fotografie geeft in de rest van 2011 inderdaad maar liefst 15% korting omdat we dit willen vieren. Zie het al een hele nieuwe start. Heeft u een vraag of leuke opdracht, aarzel niet en neem contact op met DML Fotografie.

Deze website is dus nieuw en is helemaal leeg begonnen. Het kan dus zijn dat er iets nog niet op staat of nog zal worden aangevuld. Via twitter zal ik toevoegingen kenbaar maken. Ook zal ik met enige regelmaat een blog schrijven over dingen waar ik ben geweest of iets wat gaat komen. Het kan de moeite waard zijn om regelmatig terug te komen. Misschien zie je dan wat leuks.

Vrijdag op zaterdag (13/14 mei) heb ik een workshop gevolgd. De workshop ‘nightlife’ werd georganiseerd door Betribes en Kamera Express. Het was de bedoeling om tijdens deze workshop foto’s te maken in de escape/Amsterdam. Een uniek idee vond ik en melde me zonder twijfelen aan.

De workshop begon om 18:00 en stopte om 02:00. Aan het begin kregen we wat theorie, tip & tricks en voorbeeld foto’s te zien. De mensen van Betribes hebben echt een passie voor partyfotografie en dat kunnen ze ook duidelijk aan iemand overbrengen. Tijdens deze workshop hebben ze dat gedaan voor 13 fotografen. De meeste waren mannen en er waren een aantal vrouwen aanwezig.

Er was zelfs iemand bij uit Belgie. Nu mocht het zo zijn dat deze persoon dezelfde opleiding doet als ik gedaan heb in 2008/2009. De vakopleiding fotografie aan de school voor fotografie.  Dat is eigenlijk best grappig omdat ik nog nooit iemand anders ben tegen gekomen die deze opleiding volgt of gedaan heeft. Het heeft er mogelijk mee te maken dat ik niet echt uit de buurt (Breda) kom.

Verder met de workshop. Na het theoretische gedeelte was het oefenen aan de beurt. Het kantoor van Betribes is geheel voorzien van ledverlichting. Overal waar je het maar kan bedenken hebben ze mooie kleurtjes inzitten. Ik had mijn Canon 5D Mark II met een EF 24-70 f2.8 huurlens van Kamera Express bij me.

Met een lichgevoelige (f2.8) lens en een flitser op de camera gingen we eerst foto’s maken van ons eigen hand. Dit is een makkelijke manier om je camera in te stellen. Je houd je hand in de lucht, richting de moeilijke ledverlichting en je maakt een foto. Als je hand natuurlijk overkomt en de achtergrond is mooi licht en kleurig dan is het goed. Ondanks de lichtsterke lens hadden we nog steeds een sluitertijd van 1/15 of 1/20 nodig om de kleuren mooi vast te kunnen leggen. Het lijkt simpel maar het kost toch even wat tijd om je instellingen goed te krijgen. Het is natuurlijk niet de bedoeling om een foto te krijgen met een zwarte achtergond. Er zijn immers allemaal van die mooie kleurtjes te zien.

Om 22:00 stonden er een 3-tal taxi’s klaar om ons te vervoeren naar de Escape in Amsterdam. De taxi’s namen het niet zo nauw met de snelheid dus we waren er zo. Amstelveen/Amsterdam is ook niet zo ver. We waren er een beetje te vroeg, de deuren waren nog dicht.  Na een belletje deed een medewerker van de Escape de deuren open. Na een rondje te hebben gelopen en alles goed bekeken te hebben, hebben we onze spullen uitgepakt en alles wat achterbleef veilig opgeborgen in een kleedkamer.

Nu kon het allemaal beginnen… Hoewel. De Escape was nog gesloten en druk was het niet. De DJ was al wel druk bezig. In eerste instantie stonden er dus 13 fotografen te flitsen richting de DJ. Later toen de eerste gasten binnen kwamen ging iedereen een beetje uiteen.

Om 01:00 kwam het pas helemaal los. De muziek ging harder en het was inmiddels al best druk geworden. De muziek was volgens de geluidsmeter (die hing bij de light jockey) opgelopen tot 115 decibel.  Kan je nagaan hoe hard het moest zijn bij de DJ zelf (daar stonden de zware bass speakers).

Ik ging naar deze workshop met de gedachte, ik heb wel eens vaker op een feest foto’s gemaakt, dus dat is een makkie. Toen merkte ik dus echt dat geen enkel feest gelijk is. Elke keer is het weer moeilijk om de mensen goed scherp, goed belicht en leuk op de foto te krijgen. Het gaat allemaal erg snel dus timing is alles. Hoewel ik meer denk dat geluk noodzakelijk is tenzij je echt mensen laat poseren. Zelf vind ik dat minder leuk hoewel je er wel leuke foto’s mee krijgt. Ik hou meer van het natuurlijke. Laat de mensen maar hun ding doen en ik probeer ze op de foto te krijgen. Dat blijkt erg moeilijk te zijn en in sommige situaties zelf bijna onmogelijk. Waarom? Er komt overal licht vandaan wat draait en veranderd van kleur. Mensen zijn aan het dansen, draaien en springen. Als je dan iemand goed op de foto hebt, trekt die net een raar gezicht. Daardoor wordt het geen bruikbare foto.

  

Een terugkerend item in de blog is  ‘foto uitgelicht’. Van een geselecteerde foto zal ik uitleggen waarom deze gemaakt is, waar, hoe en welke bewerkingen erop zijn uitgevoerd. Hiermee hoop ik andere te inspireren en zo goed mogelijk uit te leggen zodat andere een gelijke (of misschien wel betere) foto kunnen maken. De foto van deze keer:

Checkpoint Charlie

Waar is deze foto gemaakt?
Deze foto is al een tijd geleden genomen en wel in 2009. Ik was toen nog bezig met mijn opleiding op de School voor Fotografie en was bezig met mijn afstudeeropdrachten. Ik was voor een andere serie in Berlijn foto’s aan het maken en als je daar toch bent ga je natuurlijk de stad een beetje verkennen. Toen ik aankwam bij Checkpoint Charlie zag ik dat daar een hele happing bezig was. Een perfect moment om een paar leuke foto’s te schieten.

Wat stelt deze foto voor?

Deze foto heb ik zo gemaakt omdat het historie weergeeft. Bij Checkpoint Charlie bevind je je toch al een stukje in de geschiedenis en tijdens het evenement wat bezig was nog meer. Er waren meer militairen dan anders en standjes waar je dingen kon doen en kopen. Zo ook bij deze man. Je kon je paspoort laten stempelen zodat je de grens over mocht.

Waarom heb ik deze foto zo gemaakt?

Nu is dit een moment foto… Een foto genomen op het juiste moment dus vooraf had ik dit niet in mijn hoofd om te maken. Maar wat maakt deze foto voor mij zo speciaal? Alles staat er goed op. De persoon in functie kijkt met een indringende blik recht in mijn lens, de Amerikaanse vlag is op de achtergrond te zien en naast hem zie je zijn werktools (paspoortstempels) en natuurlijk de bewerkingen die ik erop gedaan heb om de foto oud te laten lijken. Dit alles samen maakt het voor mij een perfecte foto.

Hoe is deze foto gemaakt?

Deze man, ingehuurd door de organisatie, ging helemaal op in zijn rol. Ik stond al even gericht met mijn camera op hem. Op het moment dat hij omkeek bleef hij mij aankijken en ik maakte de foto. Dit moment duurde in het echt misschien maar 2 of 3 seconden. Het moment is heel belangrijk voor een foto zoals deze en dit was het juiste moment.

Zijn er bewerkingen uitgevoerd op deze foto?

Ja, met photoshop heb ik de foto zo aangepast dat hij oud lijkt. Geen moeilijke bewerkingen maar simpel de kleuren veranderen en ruis toevoegen.